Verder op weg

Ik heb het altijd al geweten, iedereen was het vergeten of heeft het nooit beseft, maar het kwam enkele weken geleden terug. ‘Ze’ kwamen terug.

Zie je wel! Ik wist dat het meer was dan een verdrongen en verwrongen hersenspinsel, een verwolking van mijn herinnering. Zie je wel, het was zo, ik ken mezelf beter dan al de rest. Ze zijn naar me teruggekeerd, of toch voor een deel. Ik herinner me een groter geheel, een grotere hoeveelheid bladen, woorden en inkt – toen nog. Maar toch, ze zijn naar me teruggekeerd. Eindelijk, na bijna 20 jaar. Mijn eigenste geschreven poëzie.

Het doet me wat vanbinnen. Ontroering, tranen, beelden van wat ooit was en wat nooit kon, nooit mocht zijn. 15 jaar was ik, puber en in de grootste verwarring van mijn leven, de immense zoektocht met ontbrekende begeleidende kaart. Ik had enkel mezelf, mijn vrienden en mijn handen. Handen die hoofden en harten vertolkten, handen die deden waarvoor ze bij mij gemaakt waren: schrijven. Met pen en inkt. Toen nog. Want het was prehistoir – geen haar die dacht om waardevolle vingers te bezeren op aloude typmachines – dan maar met strepen en vlekken, scheef of recht, als het maar stond. Als het maar uit hoofd en lijf verdween. Het waren mijn woorden, mijn voelen, mijn diepe bronnen die opwelden. Maar het mocht niet zijn.

Ik moet eerlijk toegeven, ik betwijfelde steeds mijn geheugen. Had ik het wel echt gedaan? En … was het wel echt iets waard? Of waren het gewoon ongerichte warrige talen. Het deed me wat vanbinnen. Het voelde goed, zo was het en zo had het moeten zijn. Jammer van de vergane tijd – 15 verbannen jaren zonder woord, zonder zin, zonder zinnigheid, 15 jaar zonder mezelf. Mijn echte zelf, en nu, na 20 jaar, mijn echte poëtische zelf. Eindelijk herenigd.

De waarde is aan jou, voor mij doet het wat moet.

Zij aan zij

Overkant

Daar staan ze. Zij aan zij
Hij kijkt naar haar
Liefdevol
Even groot. Gelijk
Hij kijkt naar haar
Maar afstand bedriegt

Hij kijkt neer op haar
Niemand weet
Zij manipuleert
Om uitwendig te groeien
Om inwendig te bloeien
Om gelijk te lijken. Niet te bereiken


Zij kijkt weg. Weg van hem
Zij kijkt naar kind maar
In verhouding
Levensbelang
Zij kijkt neer naar kind
Hij kijkt neer op haar

Ze staan wankel allebei
Kleine zucht kleine duw evenwicht fragiel
Mooie beeld veraf
Even groen als gras bij overkant

Dichtbij fragiel
En zij – zij die lijkt op gelijk
Hij kijkt neer op haar
Maar niemand die het ziet

Advertenties

2 thoughts on “Verder op weg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s