Meer dan een fotograaf

Ik had gedroomd mijn nieuwe blog op een meer positieve manier te starten. Met een leuk bericht, inspirerende boodschap of aangename anekdote. Maar het lot heeft anders geschied. De werkelijkheid heeft me ingehaald.

De fotograaf die me geholpen heeft met mijn boek is gestorven. Gisteren. Het is te hard voor woorden, te echt om onwerkelijk te zijn, maar een muur die hard aankomt. Het. Is. Zo. Jan Masyn is hier niet meer.

Hij had ook een blog en in andere omstandigheden zou ik hier zijn blog en zijn website aanprijzen: ga dat zien! Maar kan dit nu nog? Bij iemand die er niet meer is? Is dat niet luguber? In mijn gedachten zit hij er nog steeds, zoals slechts een paar maand geleden, met een glas wijn en een grote glimlach, met tips en anekdotes, met zijn unieke, luide en onvermijdbare visie en bewoording. Ziek maar niet merkbaar. Hoopvol.

Jan, je was voor mij meer dan een fotograaf. Ik vond het steeds leuk je te zien en nog leuker met je te discussiëren. Je op je paard te zetten, je uit te dagen, maar altijd met respect en genegenheid. Je lag me dicht bij mijn hart.

Je was me meer dan een fotograaf. Je stond klaar om me te helpen, groen als ik was, en hoefde niets terug, enkel een exemplaar van mijn boek. Natuurlijk ligt die hier klaar. Al eventjes. De tijd om je die te geven was er nog niet, het lag moeilijk. Je ziekte creëerde bijverschijnselen en die waren allesbehalve. Ik hield onze afspraak voor ‘in betere tijden’ – met zicht op een glas wijn met aangename babbel.

Maar hoe kan dit nu? Je hebt je eigen werk nog niet eens gezien. Jouw exemplaar ligt nog steeds klaar, op mijn bureau, te wachten op een mooie signering. Die ging ik met de nodige zwier voor je ogen ter plekke verzinnen. Maar nu, ligt hij daar, te wachten op een eigenaar die hem nooit zal bezitten. Het is jammer, je werk eraan was zo mooi. Ik kan het nog niet vatten, bij ieder glas wijn zal je voor mijn ogen komen, maar…

te onecht om werkelijk te zijn.

Advertenties